عقلم در تقابل با عشق کم اورده بود

                            جنگ نابرابری بود...

نیاز به دوپینگ داشتم...

                 اما برای عقلم هیچ دوپینگی پیدا نمیشد... و نهایتا زندگی رو باختم!

برخیز که جز تو مرا داد رسی نیست                   گویی همه خوابند ، کسی را به کسی نیست

ازادی و پرواز، از ان خاک به این خاک              جز رنج سفر از قفسی تا قفسی نیست

این قافله،از قافله سالار خراب است                     اینجا خبر از پیشرو و بازپسی نیست

تا اینه رفتم که بگیرم خبر از خویش                    دیدم که در ان اینه هم جز تو کسی نیست

من در پی خویشم به تو بر میخورم اما                  ان سان شده ام گم که به من دسترسی نیست

ان کهنه درختم که تنم زخمی برف است               حیثیت این باغ منم، خار و خسی نیست

امروز که محتاج توام جای تو خالیست                 فردا که می ایی به سراغم نفسی نیست

دلم تنگ است

          دلم اندازه ی حجم قفس تنگ است

                              صدایم خیس و بارانی ست

نمی دانم چرا در قلب من

           پاییز طولانی ست!

عشق،شیر شد
آهوی دل مرا که دید
آهو از میان سینه ام رمید

                     هی دوید و هی دوید و هی دوید...

                     شیر آخرش ولی به او رسید
                     آهوی دل مرا درید.

نه ترسیدم که بگریزم

                   نه جانم را بها دادم

 شکستم پشت سر پل ها

                     همین مانده فقط یادم

شکستم قیمت خود را

                      پناه اورده ام اینجا

که عشقم را صدا باشم       

                     به گوش مردم دنیا

نبودنت، برایم اخر دنیا نیست...

          اما...

نبودنت برای من، اخر دنیاست!

دلم تنگ است

      دلم می سوزد از باغی که می سوزد

              نه دیداری

                     نه بیداری

                          نه دستی از سر یاری

    مرا اشفته می دارد

            چنین اشفته بازاری

حرف مرا بفهم و مرا بشنو

این من نه، ان من دیگر،

ان کس که پنجره ی چشم های من، او را،

                 - کهنه ترین قاب است

ای پرنده ی مهاجر، ای مسافر!

ای مسافر من، ای رفته به معراج!

تو به اندازه ی قدرت پریدن

                          تو به اندازه ی دل بریدن از خاک،

                                                                             عزیزی.

با دریغی سنگین

                         شعر امیخته با حسرت یک خاطره را

                                                            قصه ی حادثه ی برج و کبوتر را

                                                                                         یک بار دیگر می خوانم.

در من هزار حرف نگفته

                       هزار درد نهفته

                                     هزاران هزار دریا هر لحظه در طپیدن و طغیانند

در من هزار اهوی تشنه

                           در خشکسال دشت پریشانند

در من پرندگان مهاجر

                           ترانه های سفر را

                                                در باغ های سوخته می خوانند.

امروز چه هوایی بود تهران...چه برفی!!

ما فکر می کردیم امروز تعطیل باشیم، اما...

ولی مدرسه تو این هوا خیلی خوش گذشت... تو این برف ( حالا  هوا سرد بود و می لرزیدیم اا.. ولی به قول نیلوفر همش خاطره میشه)

تو حیاط مدرسه، همون اول صبح، بچه ها می رفتن سر کلاس کیفاشون رو میذاشتن و سریع می اومدن بیرون!

بعضی از بچه ها تو حیاط می خوندن:« برف می اد و برف می اد ( با لحن عمو بهروز تو سریال وضعیت سفید )

سر کلاس رو بگو، هر ده دقیقه یکبار بچه ها از کلاس بیرون رو نگاه می کردن که ببنن هنوز برف می اد یا نه! دبیر  زیستمون کلافه شده بود و میگفت  مگه شما تا حالا برف ندیدین؟

یکی از بچه ها گفت: دروغ چرا نه خانوم امسال برف ندیدیم  !

دبیرمون خندید و گفت: نه خیر شما می خوایین ببینین برف اونقدر میاد که فردا تعطیل بشین یا نه!

بچه ها همه خندیدن و حرف دبیرمون رو تأیید کردن.

ولی چه برفیه ها... از خود صبح  تا همین الان همینجوری داره میاد، ولی روی زمین نمی شینه!

همه ی بچه های کلاس  ساعت اخر می گفتن فردا تعطیلیم و برای همدیگه اخر هفته ی خوبی رو ارزو می کردن ( البته با خنده و شوخی)

خدا کنه همینجوری بیاد، نه به خاطر اینکه تعطیل بشیم اا.. نه... به خاطر اینکه وقتی برف میاد هوا خیلی قشنگ میشه!

وقتی از مدرسه تعطیل شدیم بارش برف خیلی زیاد شده بود و سر تا پامون سفید شده بود، مریم می گفت، خدا سومیش رو به خیر کنه ، پریروز بارون خیس ابمون میکنه، امروز که برف سفید سفیدمون میکنه، لابد فردا از اسمون سنگ می باره سرمون!

تو خیابون مدرسه بچه ها از روی برفایی که رو ماشینه ی پارک شده نشسته بود گلوله برفی درست می کردن و پرت می کردن طرف همدیگه

کنار مدرسه ی ما یه پاساژ هست که ظهر ها خلوته ، انقدر تو خیابون گل و شل و ترافیک بود ( همه بابا ها اومده بودن دنبال بچه هاشون، چون اونطرف مدرسه مون یه مدرسه ی راهنمایی هست ) که من و مینا و هانیه از این در پاساژ رفتیم تو و از اون یکی در که سر خیابونه اومدیم بیرون و سریع سوار تاکسی شدیم  و اومدی خونه، اگه میخواستیم مثل همیشه پیاده بیاییم که می شدیم ادم برفی!

وقتی برف میاد  من احساس می کنم که هنوز بچه هستم و دلم میخواد برم برف بازی، قربون همون بچگیهام از همه ی دنیا فقط  خوشی کردن و بازی کردن رو می دونستیم!

در خامشی حضورم، حرف مرا بفهم

                                                    یا برای عشق، زبانی تازه پیدا کن

                                                    تا درد مشترک،

                                                                        زبان مشترکمان باشد!

با من که در بهار خزانم قصه های فراوانی ست

                                             با من که زخم های فراوانی

                                                       بر گرده ام به طعنه دهان باز کرده اند،

                                                                                               هر قصه یک ترانه

                                                   - هر ترانه خاطره ای دیگر-

                                                                هر عشق یک ترانه ی بیدار است.

هیچی تو دنیا بدتر از این نیست که قبل از اینکه دلیل کارت رو بپرسن محاکمه ت کنن!

چرا وقتی یه نفر دلش گرفته، همه فکر می کنن عاشقه!  در صورتی که عشق باید نشاط بخش باشه و باعث پیشرفت ادم باشه نه اینکه باعث درجا زدن و پسرفت باشه!

نمی خوام در مورد عشق حرف بزنم!

فقط می خوام بگه که، شما زود قضاوت نکنین! شاید فرد مورد نظرتون دلیل دیگه ای برای کارش داشته باشه!

در مورد پست قبلی هم باید بگه که، من عاشق نشدم، فقط دیشب دلم گرفته بود، چون که اسمون هم دلش گرفته بود! ( قابل توجه بعضیا)

در هر صورت اینو گفتم ، تا شما هم مثل دیگران، فکرای دیگه ای نکنین!

                                                                                                 «مواظب خوبیهاتون باشین»