دیروز دسته های عزاداری رو که نگاه می کردم... مردا یا زنجیر میزدن یا سینه میزدن... بچه ،پیر ،جوون، نو جوون... همه به عشق امام حسین عزاداری می کردن...

عاشورا  گذشت... بعضی ها فکر میکنن که دیگه عزا تموم شد... اما نه... تازه اول اسیریه زینبه... تازه اول قیام زینبه... تازه محرم شروع شد...

بیشتر ما ادمااز محرم فقط می دونیم که امام حسین رو با چه قساوتی به شهادت رسوندن... فقط می دونیم که چطوری  علی اصغر شش ماهه رو،  علی اکبر رو،  حضرت ابوالفضل رو  به شهادت رسوندن... اما اینو نمی دونیم که واسه چی؟ به خاطر چی؟

به خاطر دین... به خاطر قران... به خاطر نماز! شاید اگه بدونیم  که امام حسین جان خودش و خانواده ش رو واسه ی زنده نگه داشتن دین و کتاب خدا گذاشت یخورده به خودمون بیاییم و...

دیروز ... معمولا زنها یه کناری می ایستن و به دسته نگاه میکنن.. اما من یه مردی رو دیدم که زن بی حجابش رو برده وسط جمعیت مردا... اسم خودش رو گذاشته مسلمون و واسه امام حسین عزاداری میکنه... دل من یکی که شکست به خاطر این بی توجهی.. دل امام زمان باور کن هزران بار شکسته از این جماعت نا اهل...

دختری رو دیدم که انگار داره میره عروسی... انقدر خودش رو ارایش کرده بود و به خودش رسیده بود که من پیش خودم گفتم خدایا این عروسی چه شکلی میره...هر چند واسه این ادما عزا با عروسی فرقی نداره...

خلاصه دیروز ادمایی رو دیدم که قیافه ها شون واسه این جور مناسبت ها خیلی عجیب غریب و زشته!

کاش یخورده ما ادما به خودمون بیاییم... بفهمیم امام حسین برای چی قیام کرد؟!

من‌ شدم‌ نی‌ و تو شدی‌ نی‌زن، مرا گذاشتی‌ روی‌ لبهایت‌ و دمیدی. نفست‌ كه‌ توی‌ تنم‌ ریخت، هوا پر شد از موسیقی‌ دوست.
فرشته‌ها به‌ رقص‌ آمدند و زمین‌ دور خودش‌ چرخید.
نواختن‌ من، جشن‌ ملكوت‌ بود و پایكوبی‌ هستی.دم‌ تو آتش‌ بود و نوای‌ نی، عشق.

من‌ شدم‌ نی‌ و تو شدی‌ نی‌زن. اما فراموشم‌ شد كه‌ نی‌ اگر خالی‌ نباشد، نی‌ نیست. پر شدم. دیگر برای‌ تو جایی‌ نمانده‌ بود. مرا گذاشتی‌ روی‌ لبهایت‌ و باز هم‌ دمیدی؛ اما دیگر صدایی‌ نیامد. فرشته‌ها گریستند و شیطان‌ دور نی‌ات‌ رقصید.
این‌ روزها نسیم‌ از سمت‌ بهشت‌ می‌وزد. این‌ روزها هوای‌ بوی‌ تو را دارد. این‌ روزها صدای‌ ساز تو می‌آید. و من‌ دوباره‌ به‌ یاد می‌آورم‌ كه‌ من‌ نی‌ بودم‌ و تو نی‌زن.
آه، آی‌ یگانه‌ای‌ نی‌زن! این‌ نی‌ دلتنگ‌ دم‌ توست. دلتنگ‌ نواختنت. نی‌ كوچكت‌ را بنواز.

 غنچه ی خوشبختی

                   در چاه تاریک بی صدا و گودی پنهان است

             که بسیار نزدیک است ولی کمتر از انجا می گذریم

                                 و ان دل خود ماست.

دنیا که شروع شد، زنجیر نداشت، خدا دنیای بی زنجیر آفرید.آدم بود که زنجیر را ساخت. شیطان کمکش کرد. دل، زنجیر شد. عشق، زنجیر شد.دنیا پر از زنجیر شد. و آدمها همه دیوانه زنجیری....

خدا دنیای بی زنجیر می خواست، نام دنیای بی زنجیر اما بهشت است.
امتحان آدم همین جا بود. دستهای شیطان از زنجیر پر بود.
خدا گفت : زنجیره ات را پاره کن. شاید نام زنجیر تو عشق است.
یک نفر زنجیرهایش را پاره کرد. نامش را مجنون گذاشتند. مجنون اما نه دیوانه بود و نه زنجیری. این نام را شیطان بر او گذاشت . شیطان آدم را در زنجیر می خواست.
لیلی مجنون را بی زنجیر می خواست . لیلی می دانست خدا چه می خواهد.
لیلی کمک کرد تا مجنون زنجیرش را پاره کند.
لیلی زنجیر نبود . لیلی نمی خواست زنجیر باشد.
لیلی ماند؛ زیرا لیلی نام دیگر آزادی ست.

هزار و یك‌ اسم‌ داری‌ و من‌ از آن‌ همه‌ اسم‌ «لطیف» را دوست‌تر دارم‌ كه‌ یاد ابر و ابریشم‌ و عشق‌ می‌افتم. خوب‌ یادم‌ هست‌ از بهشت‌ كه‌ آمدم، تنم‌ از نور بود و پَر و بالم‌ از نسیم. بس‌ كه‌ لطیف‌ بودم، توی‌ مشت‌ دنیا جا نمی‌شدم. اما ...
زمین‌ تیره‌ بود. كدر بود، سفت‌ بود و سخت. دامنم‌ به‌ سختی‌اش‌ گرفت‌ و دستم‌ به‌ تیرگی‌اش‌ آغشته‌ شد. و من‌ هر روز قطره‌قطره‌ تیره‌تر شدم‌ و ذره‌ذره‌ سخت‌تر.
من‌ سنگ‌ شدم‌ و سد‌ و دیوار دیگر نور از من‌ نمی‌گذرد، دیگر آب‌ از من‌ عبور نمی‌كند، روح‌ در من‌ روان‌ نیست‌ و جان‌ جریان‌ ندارد.
حالا تنها یادگاری‌ام‌ از بهشت‌ و از لطافتش، چند قطره‌ اشك‌ است‌ كه‌ گوشه‌ دلم‌ پنهانش‌ كرده‌ام، گریه‌ نمی‌كنم‌ تا تمام‌ نشود، می‌ترسم‌ بعد از آن‌ از چشم‌هایم‌ سنگ‌ریزه‌ ببارد.
یا لطیف! این‌ رسم‌ دنیاست‌ كه‌ اشك‌ سنگ‌ریزه‌ شود و روح‌ سنگ‌ و صخره؟ این‌ رسم‌ دنیاست‌ كه‌ شیشه‌ها بشكند و دل‌های‌ نازك‌ شرحه‌شرحه‌ شود؟
وقتی‌ تیره‌ایم، وقتی‌ سراپا كدریم، به‌ چشم‌ می‌آییم‌ و دیده‌ می‌شویم، اما لطافت‌ كه‌ از حد بگذرد، ناپدید می‌شود.
یا لطیف! كاشكی‌ دوباره‌ مشتی، تنها مشتی‌ از لطافتت‌ را به‌ من‌ می‌بخشیدی‌ یا می‌چكیدم‌ و می‌وزیدم‌ و ناپدید می‌شدم، مثل‌ هوا كه‌ ناپدید است، مثل‌ خودت‌ كه‌ ناپیدایی... یا لطیف! مشتی، تنها مشتی‌ از لطافتت‌ را به‌ من‌ ببخش.

این روزا و این شبا تو هیئت های عزاداری، به چهره های  گریون وگرفته  که نگاه می کنم،تو چشمای ادما یه حس غریب موج میزنه...!

صدای گریه و مداح و سینه زدن که  با هم امیخته می شن، یه فضایی رو به وجود میاره که منم ناخوداگاه گریه م می گیره.

به بعضی از ادما که نگاه می کنم می بینم میون گریه هاشون از امام حسین یه چیزی رو درخواست میکنن، یه مشکلی دارن... بعضی دیگه برای مظلومیت امام حسین گریه میکنن وبعضی دیگه فضای مجلس در اونها تأثیر گذاشته و ناخوداگاه اشک می ریزن،مثل خود من... گاهی وقتها اصلا یادم میره از امام حسین چی میخوام...اصلا یادم نمیاد که چه مشکلی داشتم که از امام حسین کمک خواستم... در اخر وقتی  می بینم که یادم نمیاد، فقط میگم: یا امام حسین از خدا بخواه منو ببخشه و به راه راست هدایتم کنه...

دلم خیلی گرفته...فضای غم انگیز این روزا روی من خیلی تاأثیر گذاشته،دیگه حتی ناخوداگاه کمتر می خندم...

یه غم بزرگی تو دلم نشسته و نمی دونم از چیه!

کدوم ستاره ی توئه،تو این کبود دربدر

کدوم ستاره ی منه،تو اسمون بی سحر

کدوم طرف به غیر تو،پرنده پر نمی زنه

کجا صدات کنم کجا، ستاره ی تو روشنه

تو دستای تو گم شدن، یه اتفاق ساده بود

فاصله اما واسه من یه پای بی اراده بود

نه التماسم نه سکوت با تو که ماه عالمی

منو به روشنی ببر،از این شب جهنمی

صدا کن از فاصله ها،فاصله های دورتر

منو به شش گوشه ی اون داغ همیشگی ببر

کدوم ستاره ی توئه، تو این کبود دربدر

کدوم ستاره ی منه،تو اسمون بی سحر

قصه ی ادم،قصه ی قصه ی یک دل است و یک نردبان.قصه ی بالا رفتن،قصه ی پله پله تا خدا

قصه ی ادم،قصه ی هزار راه است و یک نشانی،قصه ی جستجو،قصه ی از هر کجا تا او...

قصه ی ادم، قصه ی پیله است و پروانه، قصه ی تنیدن وپاره کردن، قصه ی به در امدن، قصه ی پرواز...

من اما هنوز اول قصه ام،قصه ی همان دلی که روی اولین پله مانده است، دلی که از بالا بلندی واهمه دارد،از افتادن!

پروردگارم:

دست دلم رو می گیری؟ مواظبی که نیفتد؟ من هنوز اول قصه ام، قصه ی هزار راه و یک نشانی. نشانیت را اما گم کرده ام... بادغرور وزید و نشانیت را برد.

نشانیت را دوباره به من می دهی؟ با یک چراغ و یک ستاره ی قطبی؟!

من هنوز اول قصه ام.قصه ی پیله و پروانه... پیله بافتن را فراموش کرده ام،به من می گویی پیله ام را چطوری ببافم؟ پروانگی را یادم می دهی؟

دوبال نا تمام و یک اسمان... من هنوز اول قصه ام،قصه ...!

درختان را دوست دارم

که به احترام تو قیام کرده اند

و اب را

که مهر مادر توست

خون تو شرف را سرخگون کرده است

شفق اینه دار نجابتت

و فلق،صحرایی که تو در ان نماز صبح شهادت گزارده ای

در فکر ان گودالم که خون تو را مکیده است

هیچ گودالی چنین رفیع ندیده بودم

در حضیض هم می توان عزیز بود

شمشیری که بر گلوی تو امد ،هر چیز و همه چیز را در کاینات

به دو پاره کرد

هر چه در سوی تو حسینی شد

دیگر سو،یزیدی

آه! ای مرگ تو معیار

مرگت خیال زندگی را به سخره گرفت

و ان را بی قدر کرد

که مردنی چنان

غبطه ی بزرگ زندگانی شد

خونت

با خون عجایب حقیقت

در یک تراز ایستاد

و عزمت ضامن دوام جهان شد

که جهان با درروغ می پاشد

و خون تو امضای «راستی » است

تو تنهاتر از شجاعت

در گوشه ی روشن وجدان تاریخ

ایستاده ای

به پاسدار از حقیقت و صداقت

شیرین ترین لبخند

بر لبان اراده ی توست

چنان تناور وبلندی

که به هنگام تماشا

کلاه از سر کودک عقل می افتد

بر تالابی ازخون خویش

در گذرگه تاریخ ایستاده ای

با جامی از فرهنگ

و بشریت رهگذر را می اشامانی

 هر کس که تشنه ی شهادت است

نام تو خواب را برهم می زند

اب را طوفان می کند

کلامت قانون است

خرد در مصاف عزم تو جنون

تنها واژه ی تو خون است خون

ای خدای گون!