|
دوشنبه 26 دی 1390 :: نویسنده : بهار
من در این تاریکی
فکر یک بره یروشن هستم که بیاید علف خستگیم را بچرد من در این تاریکی امتداد تر بازوهایم را زیر بارانی می بینم که دعاهای نخستین بشر را تر کرد. من در این تاریکی در گشودم به چمن های قدیم، به طلایی هایی، که به دیوار اساطیر تماشا کردیم. من در این تاریکی ریشه ها را دیدم و برای بته ی نورس مرگ، اب را معنی کردم. نوع مطلب : برچسب ها : شعری از سهراب سپهری، سهراب، شاعر اب و ایینه، از سبز به سبز، تاریکی،  |
||
