دنیا که شروع شد، زنجیر نداشت، خدا دنیای بی زنجیر آفرید.آدم بود که زنجیر را ساخت. شیطان کمکش کرد. دل، زنجیر شد. عشق، زنجیر شد.دنیا پر از زنجیر شد. و آدمها همه دیوانه زنجیری....

خدا دنیای بی زنجیر می خواست، نام دنیای بی زنجیر اما بهشت است.
امتحان آدم همین جا بود. دستهای شیطان از زنجیر پر بود.
خدا گفت : زنجیره ات را پاره کن. شاید نام زنجیر تو عشق است.
یک نفر زنجیرهایش را پاره کرد. نامش را مجنون گذاشتند. مجنون اما نه دیوانه بود و نه زنجیری. این نام را شیطان بر او گذاشت . شیطان آدم را در زنجیر می خواست.
لیلی مجنون را بی زنجیر می خواست . لیلی می دانست خدا چه می خواهد.
لیلی کمک کرد تا مجنون زنجیرش را پاره کند.
لیلی زنجیر نبود . لیلی نمی خواست زنجیر باشد.
لیلی ماند؛ زیرا لیلی نام دیگر آزادی ست.

دیگر زمان، زمانه ی مجنون نیست

فرهاد،

در بیستون مراد نمی جوید،

زیرا بر استان خسرو

بی تیشه ای به دست، کنون سر سپرده است

در تلخی و تداوم و تکرار لحظه ها،

ان شور عشق

                    عشق به شیرین را

از یاد برده است

تنهاست گردباد بیابان،

تنهاست

و اهوان دشت،

پاکان تشنگان محبت

                            چه سالهاست

دیگر سراغ مجنون،

ان دلشکسته ی محزون رام را

از باد از درخت نمی گیرند

زیرا که خاک خیمه ی ابن سلام را

خادم ترین و عبد ترین خادم

 مجنون دلشکسته محزون است

در عصر ما

                       عصر تضاد،عصر شگفتی

لیلی

دلاله ی محبت مجنون است!!

ای دست من به تیشه توسل جو،

تا داستان کهنه ی فرهاد را

ازخاطرات خفته  برانگیزی

ای اشتیاق مرگ درمن طلوع کن

من اختتام قصه مجنون رام را

اعلام می کنم.